Blue Monday 37


Maandag Nummer 37


We zijn hier al een aardige tijd bezig ons huis op te ruimen. En niet zo van eventjes een paar uurtjes aanpakken en klaar-is-klara, nee, het serieuze werk. Er wordt naar de stort gereden, spullen worden op marktplaats gezet en er is een beter inkoopbeleid. Niet alles komt zo maar binnen.
Het echte declutter-werk. Jazeker.

Dit weekend was dus een uitdaging. 
We liepen met de kinderen over de markt om een speelgoed-keukentje voor Zoontje te zoeken.
Goed, hij heeft er al één, maar daar is ook alles mee gezegd. Bijna alles is stuk, afgebroken of zoek. Dit was dus geen aankoop voor de heb, maar een zogenaamde vervangingsaankoop.
En dan mag het.

Na een tijdje struinen over de markt viel ons oog op een pracht van een keukentje. Het was dezelfde als Zoontje had. Reuze handig natuurlijk, want ‘alle accessoires die we er thuis nog bij hebben passen hier dan ook op!’ hoorde ik mezelf hebberig zeggen.
Dit keukentje zag er nieuwer uit, miste niet half zo veel van zijn toebehoren en het bijbehorende strijkplankje kon nog uitgeklapt worden. 
Een buitenkansje dus. De oude kon nu eindelijk weg. Die was hierbij officieel afgeschreven. 
Zoontje knikte dapper. Hij was het met ons eens.
In gedachten had ik de oude al op de aanhanger voor de volgende lading richting stort gesmeten.
Dit ging goed!

Maandagochtend staat het nieuwe keukentje beneden in onze eigen keuken. Keurig schoongemaakt, strijkplankje uitgeklapt en met een pannetje op het vuur. 
In de gang hoor ik geschuif, gestommel en gesleep. Daar komt Zoontje aan met het afgeschreven model. Of hij hem nu wil weggooien, vraag ik. 
Stoicijns zet ons kind het oude keukentje naast de nieuwe. En ik krijg een vermoeden, want het strijkplankje van het oude keukentje steunt inmiddels op het aanrechtje van de nieuwe.
‘Kijk, mama! Het strijkplankje werkt weer!’

‘Nu heb ik er twee!’