Blue Monday 36

Maandag Nummer 36

Maandag Nummer 36, a.k.a. Tweede Paasdag, hadden we gereserveerd voor heerlijk lekker luieren, rondhangen en spelletjes doen met de kinderen. Een echte relaxdag dus.
En oja, we hadden onszelf één klein klusje gegeven. De tv even ophangen.
Maar dat was dan ook alles.

Aan het begin van de middag, rond een uurtje of één, stond alles klaar: boormachine, tv, schroeven. Schroeven?? Wacht eens even.. Dit waren niet de juiste schroeven. Deze waren te klein. Man dook vervolgens het schuurtje in om een passend formaatje schroef voor de dag te toveren.
Hij bleef wel erg lang weg.
Het was inmiddels half twee.
Schouderophalend kwam hij terug. Nee, helaas. Dit ging hem niet worden.

Toch maar naar de bouwmarkt op deze Meubelboulevard-tuincentra-bouwmarkt-dag bij uitstek. De parkeerplaats zou afgeladen zijn.
Tijd voor een actieplan dus. Familieberaad vond plaats.
Eerst stelde Man voor om op de fiets te gaan. Dapper trok hij zijn jas al aan totdat een blik op de hemel mij noodzaakte de stekker uit dit plan – vanaf hier plan 1 genoemd – te trekken.
Hij zou kletsnat terugkomen. Niet ideaal.
Plan 2 dan maar: Eén van ons twee met de auto.
Ook niet ideaal, want met dit plan was een drive-by-pick-up van het juiste formaatje schroef niet mogelijk. Parkeerproblemen lagen op de loer. We moesten nu eenmaal rekening houden met de mogelijkheid dat er geen plekje te vinden zou zijn in een straal van zo’n 1,7km rondom de betreffende bouwmarkt. 
Man schoot dit plan af. De kinderen waren wél voor.
Plan 3 behelsde dat we met zijn tweeën met de auto zouden gaan zodat, indien nodig, één van ons de wagen kon verlaten terwijl de ander (bij voorkeur degene achter het stuur) rondjes kon rijden op de parkeerplaats totdat de uitgestapte met de benodigde schroeven weer buiten de bouwmarkt zou verschijnen. De kinderen moesten dan alleen ook mee, want die zijn nog te jong om alleen thuis te laten. 
Wij waren voor, de kinderen tegen.

Het werd dus plan 3.
Om half drie zaten we met de kinderen (jassen aan, schoenen aan, snoetjes schoon, allebei naar wc geweest – voor de zekerheid) in de auto. We kwamen redelijk vlug bij de bouwmarkt aan en het zoeken naar een parkeerplekje kon beginnen. Als een stel aasgieren cirkelden we de parkeerplaats rond – misschien hadden we geluk. Man spotte een mevrouw met een volle tas. Die móest wel naar haar auto lopen, concludeerde hij. En inderdaad. Wonder boven wonder stonden we enige tijd later met het hele gezin in de bouwmarkt met de juiste schroeven in Mans hand in de rij bij de kassa.
Hoera! Het was gelukt!
Het was inmiddels bijna half vier.

Terug naar huis en daar weer jassen uit, schoentjes uit, wat lekkers in de snoetjes (‘Goed gedaan, jongens!’).
Rond een uur of vier uur ging de boor in de muur. Beugel ophangen, tv erop, ontvanger installeren en klaar. Om half vijf hadden we een perfect beeld. Alle zenders deden het. Ik schonk een wijntje in, Man regelde de hapjes. We zaten er klaar voor, afstandsbediening binnen handbereik, hond lekker warm op de voeten. 
Man en ik keken elkaar aan. Wilde hij misschien tv kijken? Ik dan?

‘Neuh,’ hoorden we onszelf zeggen.
‘Er is toch niks op.’