Blue Monday 30

Maandagochtend Nummer 30

The Day After

Afgelopen weekend was afzien.
Als we dit weekend maar overleefden. Als we dít maar hadden gehad!
Bikkelen, dat was het. In zijn puurste vorm.
Hier, in Huize Maandagochtendhumeur-met-een-tikje-chaos-on-the-side stond namelijk alles in het teken van opruimen, ordenen, zoeken (veel zoeken) en gelukkig ook vinden.
Het was hard werken, flink zweten. De adrenaline heeft gestroomd. We zijn gepusht tot het uiterste.

Na de nodige warming-up (ik deed wat typevinger-opwarmoefeningen terwijl Man Laptop alvast aan de oplader zette) waren we klaar voor:

Fase 1 – De race tegen de tijd
One-two-three-Go!
Kasten zijn doorzocht, de zolder overhoop gehaald, lades werden verwoed uit dressoirs getrokken.
Vele mappen zijn geraadpleegd en Laptop werd strategisch geplaatst en opgepept terwijl de Scheids, onze trouwe calculator, op tafel werd gezet.
Pure topsport.
Na flink wat heen-en-weer gerace en bijna een valse start (‘Neehee, dit papier is van 2012!’), stonden we stijf van de Adrenaline.
Maar we hadden het gehaald! Precies op tijd voor:

Fase 2 – De Deurbel
Ding-dong, juist, daar ging hij al.
Quasi kalm deed Man open. Daar stond vriend E al klaar. Totaal ontspannen voor de strijd die komen ging. Hij wel.
Achter Mans rug keek ik snel naar het speelveld op tafel. Alles was in positie.
Vriend E of ook wel ‘De Coach’ of ook wel ‘Hij die Verstand van Zaken heeft’ schoof aan, roerend in zijn koffie.
Good to Go.

Fase 3 – De Wedstrijd
Er is dapper geraadpleegd, gerekend en gestreden.
Vol trots mag ik hier melden dat het weer gelukt is. We zijn in ons enthousiasme slechts twee maal teruggefloten door de Scheids. Hooguit. We hebben voorbeeldig geploeterd.
Uitgeput kijken we naar de zooi op tafel en de stapel uitgeprinte berekeningen die het ons opgeleverd heeft. Wat mij betreft hebben we deze weer gewonnen. We zijn op tijd gefinisht!
De belastingaangifte is gedaan.
Victorie!

Fase 4 – De Kater
Na de overwinningsroes is er weer de realiteit, ook wel bekend als: Maandagochtend.
We melden ons vermoeid, maar opgelucht bij het ontbijt. De kinderen hebben frisse tegenzin om naar school te zijn. Dat zijn we wel gewend, maar dan…
Man en ik kijken elkaar wat onwennig aan. Wij zijn in de bizarre, onnatuurlijke situatie dat we blij zijn dat we het weekend gehad hebben!
Ik verslik me bijna in mijn Earl Grey van schrik en vraag me af waar dit héén gaat met ons.
‘Blij dat we het weekend gehad hebben… Tsss.. ,’ sis ik ons toe. Man knikt instemmend, zijn hoofd gebogen over zijn koffie.
Dan valt mijn oog op de tuin. En op alle zooi die nog naar de stort moet. Er ligt een berg, mensen, een enorme berg. En dit ondanks het feit dat Man een weekje geleden ook al een flinke aanhanger gesorteerde rommel naar de gemeentelijke dump gereden had.
One down. Eighty-three to go. Van die orde.

Ik voel het verlangen naar het weekend ineens opkomen. Intens.
En herken mezelf weer.

Welkom, nummer 30!